Tango

Pretpostavlja se da tango potiče iz Španije ili Maroka. Čak je i značenje samog imena nejasno. Pretpostavlja se da znači bubanj, grupni ples crnaca, zabava ili ples u paru. Prema nekim teorijama, ime je posuđeno iz afro-kubanske reči “tangana” ili “tambor”. Na Kubi i u Brazilu se izraz pojavio početkom 19. veka, a označavao je solo ples kojeg su izvodile žene. Tek kasnije se tango počeo izvoditi u paru. Rodno mesto tanga kakvog danas poznajemo je na zapadnoj obali La Plate, u Buenos Airesu, i zato mnogi tango nazivaju “Argentinski tango”.
Priča tanga započinje s argentinskim gaučosima koji su odlazili u noćne klubove i molili lokalne devojke za ples. Kako su gaučosi stalno jahali, pri čemu su kolena u savijenom položaju, taj položaj nogu su preneli i na ples. Tango se počeo širiti po Evropi tako što je 1907. godine prvo došao u Pariz, dok ga je u Americi najviše popularizovao Rudolf Valentino.
U argentinskom tangu se prepliću suprotnosti: čvrsto-mekano i grubo-sentimentalno, a najčešće ga prati muzika bandoneona, violine, gitare, flaute i klavira. Zbog svog erotskog karaktera je bio godinama zabranjen. Englezi su 20-tih godina 20. veka tango uvrstili među standardne plesove. Tango krase: strastveni progresivni pokreti, nagla usporenja i strogo odvajanje figura u čijem izvođenju nema dizanja i spuštanja. Evropski tango se igra se u 2/4 taktu, a naglasak je na prvom i trećem udarcu, dok se argentinski igra u zavisnosti od vrste, u 4/4, 3/4 ili 2/4 taktu.


Argentinski tango se uči uz ostale plesove, a ako želite da učite samo njega, preporučujemo školu tanga Cadena